A arte de entreguerras: surrealismo, dadaísmo e futurismo

Publicado por o

Durante toda a historia os sentimentos,pensamentos…etc das persoas vense reflexados na arte pois os artistas utilizanna como método para transmitir información,ideoloxias… 


As vangardas: serie de movementos artísticos (cubismo, futurismo, dadaísmo, surrealismo…),orixinadas no principio do século XX e que alcanzaron o seu esplendor a partir da primeira guerra mundial (1914) e tiñan como  obxectivo renovar radicalmente a pintura, rompendo coa estética anterior,sobretodo coa realista.



Futurismo



Fundado en Italia por Filippo Tommaso Marinetti, que redactó el manifiesto del futurismo, surxe en Milán. 



Características:


  • Ruptura coa tradicion estética: O rechazo da tradición estética do século XIX foi un elemento cómun en todos os movementos de vangarda, incluindo o futurismo.

  • Celebración da era da máquina: O futurismo xestouse durate uncha xeneración signada pola segunda revolución industrial (1870-1914). A utopía futurista alcanzaba incluso a idea do ser humano que aspiraban a que se convirtiera nun superhome.

  • Inquietud polo tempo: O tempo ocupa un papel protagonista no futurismo, sin embargo non que da claro se miraban cara o  pasado ou o futuro aínda que Eric Hosbbamw señala que a pintura adolece de uncha gran paradoxa: interpretar o maquinismo con medios pictoricos como a pintura de caballete

  • Glorificación do patriotismo, a violencia e o machismo:  O futurismo identificouse co nacionalismo extremo. De ahi que o consideraran, anos máis tarde, como un antecedente do fascismo.

  • Exaltación da velocidade como a belleza: A máquina significaba para eles a revolucíon no seu sentido técnico e social ao mesmo tempo.



Pintura futurista


Formas únicas de continuidad en el espacio

Samotracia 2.0.


Umberto Boccioni, Italia, 1913


Para quenes seguian o manifesto futurista públicado no 1909 a Victoria de Samotracia era unha ruina polo tanto Boccioni decidiu actualizar a famosa escultura e adaptala aos tempos de máquinas, velocidade e ruído ensordecedor.




Perfil continuo. Busto de Mussolini

Democracia, me gustas porque estás como ausente.

Renato Bertelli, Italia, 1933


Bertelli se convertiría en una especie de artista oficial del fascio y creó este revolucionario busto de su jefe, que tiene la peculiaridad de representar el perfil de Mussolini lo mires desde donde lo mires.


Bailes en la primavera.

Mosaico caleidoscópico.


Francis Picabia, Francia, 1912


Picabia  inspirouse en danzas campesiñas que observara durante a sua lua de mel na campiña napolitana.

Picabia era un artista multidisciplina pois o seu traballo abarcou moitisimos movementos artísticos. Comenzou a pintar fascinado polo impersionismo mais coa chegada das vangardas introduxose no cubismo e o futurismo.



Arquitectura futurista


Características:

  • Arquitectura do cálculo, audacia temeraria e sencillez, trataban de abolir a madeira, pedra e ladrillo, que non permitian obter a máxima elasticidad e  lixereza

  • A decoración como algo superposto a arquitectura

  • Arquitectura como arte



Debuxo en perspectiva de  La Città Nuova de Sant'Elia, 1914.



Estilo art deco que foi considerado futurista en 1920,1930.




Surrealismo



O surrealismo foi un movemento cultural desenvolvido en Europa despois da Primeira Guerra Mundial, influenciado en gran medida polo dadaísmo.


O surrealismo propón unha teoría do inconsciente e do irracional como medio para cambiar a vida, a sociedade, a arte e o home a través da revolución. Non é un movemento cunha unidade de estilo, senón unha serie de investigacións de artistas individuais, cada un co seu propio estilo.


 O movemento surrealista superou os límites impostos á imaxinación polo racionalismo, transformou o concepto de “realidade” na arte e introduciu novas técnicas e dinámicas creativas.

O movemento surrealista tamén supuxo un ascenso da moral artística despois da Primeira Guerra Mundial. Polo tanto, foi permeable ás ideas políticas do momento histórico. Non obstante, viuse afectado polo estalido da Segunda Guerra Mundial, que dispersou os seus membros polo mundo.


Os principais referentes son:

André Bretón (escritor e poeta francés, fundador do movemento).

Maruja Maio

Salvador Dalí

Frida Kahlo

Magritte


  • Salvador Dalí: La persistencia de la memoria


En primeiro lugar, inspirouse nos queixos Camembert ("tenros, extravagantes, solitarios e paranoicos críticos") e outra inspiración foi a teoría da relatividade de Einstein. Sabemos que Dalí era un amante da ciencia e seguiu con curiosidade a obra do científico. Ao parecer, os reloxos de fusión son un símbolo inconsciente da relatividade do espazo e do tempo.



  • René Magritte: Los amantes 


Un amor secreto? Un amor prohibido? Dous descoñecidos que se gustan sen coñecerse? Magritte non explica nada. Só nos deixa esa sensación de asfixia, que é quizais un síntoma como outro calquera para ilustrar o amor. Os veos húmidos aluden ao suicidio da súa nai, afogada nun río.



  • Maruja Maio: La verbena 



A verbena é un intento de retratar á sociedade madrileña da época con algo ironía. Artefactos de feira, espellos deformantes, carruseis, músicos, xigantes e cabezudos…Un caos ordenado que reflicte o barullo das verbenas populares, pero con gran alegría.

 A artista galega expón a súa visión do mundo sen escatimar en barroquismo e fantasía.



  • Frida Kahlo: Las dos fridas 




Esta obra é un dobre autorretrato no que dúas mulleres comparten o mesmo asento e os seus rostros duplicados móstranse inexpresivos

Como se fose unha ilusión óptica, a pintora Frida Kahlo desdóbrase nesta obra mostrando unha imaxe da complexa dualidade da súa persoa. A Frida casada e a Frida solteira conviven nun mesmo tempo e espazo.



Dadaísmo

O dadaísmo foi un movemento artístico que xurdiu en Europa (cidade suíza de Zúric) no ano 1916. Esta vangarda foi creada por un grupo de artistas (pintores, escritores e poetas) durante a Primeira Guerra Mundial. Posuía como característica principal a ruptura coas formas de arte tradicionais. Tristan Tzara (1896-1963) foi un dos autores máis importantes do movemento dadaísta, que fundou xunto con Jean Arp e Hugo Ball, unha corrente artística de vangarda totalmente revolucionaria, tanto que hoxe día é catalogada como "antiarte". Foi unha especie de pai fundador para gran cantidade de movementos artísticos. Os dadaístas usaron frecuentemente métodos artísticos e literarios que eran deliberadamente incomprensibles. As súas actuacións teatrais e os seus manifestos estaban concibidos para chocar ou desgarrar ao público, co obxectivo de sorprendelo público. Para este fin, os dadaístas utilizaron novos materiais e incluíron, por exemplo, obxectos atopados no lixo das rúas.

Algúns exemplos de dadaístas son:


  • Marcel Duchamp. Marcel Duchamp é considerado o artista máis influente do século XX. Adiantouse á arte conceptual, elevou o obxecto cotián a categoría de arte e cambiou radicalmente a idea da beleza. En realidade era un punk que converteu unha broma no dogma que hoxe segue a emboubada comunidade artística internacional.

Dúas das súas obras máis famosas son:


             “La fuente”

O artista comprouse un urinario branco de porcelana, titulouno “ La fuente”, asinouno co pseudónimo de R. Mutt e mandouno á Sociedade de Artistas Independentes para que fose incluído na súa exposición anual.

Evidentemente, o mingitorio foi rexeitado, e iso que todo aquel que pagaba 6 dólares tiña dereito a expoñer.




“L.H.O.O.Q.”

Outra das súas obras estrela, Marcel Duchamp roubou unha reprodución da Mona Lisa de Dá Vinci e pintoulle uns bigotes para despois colgala nun museo á vista de todos.



  • Hannah Höch. Hannah Höch foi unha das artistas dadaístas que traballou a técnica da fotomontaxe con intencións plásticas. Unha das súas temáticas máis recorrentes era a presentación da «muller nova», esa que pode vivir independente, libre e de ti a ti co home. Tamén denunciou continuamente os abusos dunha sociedade machista e misóxina e falou ademais abertamente do amor lésbico, cousa que coñecía de primeira man dada a súa nada oculta bisexualidade.


“La novia (Pandora)”

Esta obra está pintada ao óleo, pero Höch utiliza as técnicas do collage sen ocultalo en absoluto; nas súas mensaxes e as súas críticas sociais abundaban reflexións sobre a súa condición de muller. Representa á noiva de branco bastante grotesca, como un mero obxecto inanimado para o uso do marido. Ademais evoca a un xoguete infantil cos trazos dun bebé, aludindo a que a maioría das mulleres non eran máis que nenas en comparación aos seus maridos.





            “Desde un museo etnográfico”

A feminista denuncia ao mesmo tempo racismo e machismo con humor e contundencia. A artista debeuse sentir identificada coa dualidade muller obxecto/colonizada e decidiu ser a primeira en denunciar estes estereotipos. Nela asocia figuras femininas e obxectos de arte primitiva.



Webgrafía:

Comentarios

Publicar un comentario