Lei Seca e Mafia

 

Lei Seca

A “lei seca” é aquela que prohibe a venda de bebidas alcólicas nun territorio. Moitos lideres sindicalistas de ezquerda da epoca condenaban o alcohol como elemento atrasador e empobrecedor  no sector obreiro, recibiron apoio dos conservadores que estaban en contra do libre consumo de alcol. Estivo vixente en Estados Unidos entre xaneiro de 1920 e decembro de 1933 por medio da Décimo oitava Emenda da Constitución, que prohibiu fabricar, vender, transportar ou importar bebidas alcohólicas, e a súa aplicación legal, a Lei Volstead, que impoñía multas e penas de cárcere. Esta emenda é a única que foi derrogada, pola Vigesimoprimera, pois os resultados distaron moito dos esperados.
En 1932 o partido democrata prometeu derogar a lei seca e Franklin D. Roosevelt prometeu derrogar a lei se era elexido presidente, gran parte do pais estaba a favor de derogar a lei. Tras o crac 

do 29 favorecio a idea de legalizar o alcol de novo para poder ter una vente controada e recaudar impostos para facilitar a recuperacion

O 21 de marzo de 1933 Roosevelt asinou a Acta Cullen-Harrison que legalizaba a venda de cervexa que tivese ata 3,2 % de alcol e a venda de viño a partir do 7 de abril dese mesmo ano, Meses despois diversas convencións estatais ratificaron a Emenda XXI á Constitución de Estados Unidos, que derrogaba a Emenda XVIII. A nova emenda foi ratificada o 5 de decembro de 1933 polo Senado estadounidense

CONSECUENCIAS

Entre os seus éxitos oficiais, a lei seca fixo descender o consumo de alcohol e os arrestos por embriaguez, mentres os prezos do alcol ilegal subiron tanto que deixaron de estar ao alcance dos petos de obreiros e inmigrantes. Con todo, o consumo non estaba penado, polo que a xente continuou bebendo: chegaron a crearse máis de 100.000 bares clandestinos en Estados Unidos, coñecidos como speakeasies, onde se consumían bebidas alcohólicas. Moitas eran de alta gradación ou adulteradas, o que chegou a provocar un problema de saúde pública. Ademais, establecéronse mercados negros e intensificouse

o contrabando, que aumentou a inseguridade pola xestión de bandas e mafias. Neste ambiente proliferaron

figura como Al Capone, queviron un nicho de mercado 

que reportaba grandes beneficios.

A lei seca noutros países

Arxentina

En Arxentina, mediante a Lei Nacional de Loita contra o alcoholismo, a maioría dos municipios, en uso das súas facultades de poder de policía, prohiben, nos locais de expendio retallista a venda de bebidas con contido alcólico, desde as 00:00 ata as 09:00 do día seguinte. Esta disposición non rexe para os locais de entretemento nocturno.

Existe unha lei seca especial para o período de eleccións, quedando prohibido a venda e o consumo de bebidas alcólicas desde as doce antes da apertura dos comicios ata tres horas logo do peche.

Chile

En Chile, a razón de ser do primeiro tipo é regular parte do consumo e non o total. Un dos argumentos para implantala é que reduce os accidentes de tránsito e impide o consumo por parte de menores de idade entre outros. Consiste en limitar a súa venda ata certas horas da noite. As botillerías deben pechar a unha hora determinada, que varía segundo o establecido polo decreto municipal de cada comunidade, pero polo xeral é ás 03:00 am.

Este tipo de prohibición sofre críticas e queixas dos consumidores e dos comerciantes aínda que os pubs e discotecas poden funcionar sen ningún problema ata as 5 AM e mesmo máis tarde dependendo da época. Os primeiros argumentan que se lles restrinxe as súas liberdades persoais, e os segundos din que se xeran perdas económicas. Outros están a favor, sobre todo quen vive nos arredores de pubs, restaurantes, discotecas e botillerías, argumentando que se diminúe a cantidade de ebrios nas rúas, a sucidade, delincuencia e contaminación acústica, todo o cal lles dá máis tranquilidade para durmir e conservar a orde pública.

Ademais, tamén se prohibe nas proximidades de estadios, aplicándose a lei seca especialmente cando se xogan partidos de alta convocatoria, ou para os encontros da Selección Chilena de Fútbol.

Colombia

En Colombia coñécese como Lei Zanahoria (Lei Seca) á restrición que limita ou prohibe o expendio e consumo de bebidas alcohólicas en días especiais, xeralmente días nos cales existen eventos programados importantes como eleccións públicas, ou ante a ameaza de disturbios políticos ou deportivos que esperten rivalidades profundas. A súa principal razón de ser é evitar que se presenten disturbios ou estes agrávense cando parte da poboación participante atópase baixo influencia do alcol. Este tipo de lei seca é habitual nos días de eleccións, e a forza da tradición fixo que esta medida non sexa controvertida. A Lei Seca empeza ás 18 horas do día anterior ás eleccións e termina ás 6 horas do día seguinte. 

Zanahoria é un termo de argot colombiano para as condutas ou persoas sas, xeralmente usado en forma despectiva. Polo xeral estas restricións acubillan unicamente sitios públicos de vendas de alcol, tales como licoreras, estancos, bares e discotecas; así como ao consumo de alcol na rúa, e non teñen xurisdición sobre clubs privados nin sobre o consumo nos fogares. A lei provocou que moitos bares e discotecas cambiasen así a súa razón social, facéndose chamar "club".

                                                MAFIA

Uns meses despois foi aprobada a 19ª emenda que daba o voto ás mulleres.

 A situación bélica abriu o acceso a espazos anteriormente vetados ás mulleres polos roles de xénero tradicionais. Abriuse unha novo paradigma ás mulleres no sociolaboral xeneralizado nos países que participaron na guerra, con maior ou menor intensidade. Con todo, en Estados Unidos tamén confluíu o protagonismo do activismo feminino na loita pola prohibición.

 Iso mostrou a eficacia de organizacións femininas como un grupo de presión sociopolítica. Da mesma maneira estendeuse a convicción xeral de que as mulleres eran forza política. Por iso, déuselles voz nas urnas en once Estados, antes de que Estados Unidos entrase na I Guerra Mundial en abril de 1917 (Bosch, 2010: 66-67).

Feita a lei, feita a trampa: o auxe  da mafia

Era obvio que a moitos estadounidenses esta lei non lles gustaba: suprimíalles a liberdade de ir á taberna tras un longo día de traballo, manipulaba dalgunha maneira o seu lecer e deixáballes, en definitiva, sedientos de alcol. Así, moitas persoas non querían acatar esta lei e na práctica realmente non o fixeron. E para iso, servíronse de calquera artimaña posible.

Desde 1920 a promulgación da 18ª emenda incentivou a que se pensase que nin unha pinga de alcol ía sucar terras estadounidenses. Con todo, esta lei non foi un remedio para erradicar o consumo, a elaboración e a venda de bebidas alcohólicas. Detrás dela, unha inxente trama de corrupción aproveitou a conxuntura para beneficiarse economicamente. Neste sentido, organizacións mafiosas viron unha oportunidade inaprazable. Usaron a lei sobre a prohibición de bebidas alcohólicas para lucrarse, á vez que daban de beber a sedientos antiprohibicionistas. Aínda que en gran medida compaxinárono, deixaron de lado como primeira actividade delituosa a distribución e venda de drogas ou o proxenetismo, e dedicáronse de cheo ao transporte clandestino de barrís.

Por unha banda, a lei tivera os seus efectos e o consumo de alcol reduciuse debido ás limitacións sobre as bebidas alcohólicas, do mesmo xeito que os arrestos e os disturbios provocados por el (Pegram, 1998: 164). Agora ben, as actividades criminais creceron, a través do crime organizado. Xurdiron así “bandas” dedicadas ao contrabando de alcol cuxa competitividade a miúdo acababa en ríos de sangue. Aproveitando a demanda no medio da prohibición, os gánsteres multiplicáronse. Neste sentido, Chicago foi o foco paradigmático dos conflitos e a supremacía entre bandas subministradoras de alcol.

Entón, se estaba prohibido, como accedían os estadounidenses á bebida alcohólica? É fácil contestar se pensamos na adquisición actual de calquera produto que estea prohibido pola lei. Unha forma é o contrabando ou, directamente, a fabricación caseira ou industrial en lugares clandestinos.

É así como a fabricación de alcol clandestino multiplicouse, tanto en forma de destilerías como en fábricas de cervexas secretas, e, por suposto, tamén o fixo o contrabando. Foron aparecendo desta maneira os speakeasies; isto é, tabernas clandestinas onde servían alcol ilegalmente. Realmente, foron un secreto a voces, e as autoridades desmantelaron algúns destes locais, aínda que outros moitos sortearon a lei impunemente. Por exemplo, en Nova York, onde antes da prohibición había uns quince mil bares legais, chegou a haber trinta e dous mil speakeasies clandestinos na época da prohibición. Estendéronse, por conseguinte, formas polas que a poboación puidese acougar a súa sede de bebidas alcohólicas, ás que en gran medida asociaron ao lecer.

                                  AL CAPONE

 

Gángster e contrabandista estadounidense. Ata os nove anos estudou nunha escola de Brooklyn, pero abandonouna para pasar a formar parte das bandas da cidade. Pronto ingresou na Five Points Gang, liderada por Johnny Torrio, gángster que en 1909 trasladouse a Chicago, onde comezou a traballar ás ordes de Big Jim Colosimo.

Johnny Torrio pasou a dirixir a banda grazas ao asasinato do seu xefe, non se sabe con seguridade se eliminado por Capone ou por Frankie Yale. En calquera caso, Torrio confiou a Capone, xa nos anos vinte, a dirección da organización da banda, dedicada á explotación da prostitución, o xogo ilegal e o tráfico de alcol.

En 1925 Torrio retirouse e Al Capone tomou o mando. Apropiouse do hampa de Chicago despois de eliminar a todos os seus rivais nunha serie de guerras mafiosas, cuxo detonante foi o asasinato de O'Banion. Cara a 1926 exercía o control da mafia da cidade e reunía a todas as bandas excepto dúas, a de Aiello e a de Bugs. Capone e os seus homes mataron a todos os membros da banda de Aiello en menos dun mes. Os enfrontamentos culminaron na soada «Matanza de San Valentín»: o 14 de febreiro de 1929, día de San Valentín, os cinco xefes da banda de Bugs foron cribados nun garaxe.

Tras desfacerse dos seus rivais, Al Capone seguiu enriquecéndose grazas ao tráfico ilegal de bebidas alcohólicas ocasionado pola Lei Seca, e a través da súa vasta rede clandestina de salas de xogo. Calcúlase que en 1927 a fortuna de Capone ascendía a cen millóns de dólares.